پروفسور مجید سمیعی گفت: امواج موبایل تنها امواجی نیست که اطراف ما وجود دارد. هزاران نوع امواج می‌آیند و از بدن ما رد می‌شوند و ما نمی‌بینیم.


سال‌هاست به واسطه توسعه ابزارهای مخابراتی بی‌سیم این شائبه در مردم به وجود آمده که تشعشعات ساطع از آنتن‌های ارتباطی موجب تداخل در امر بیولوژیکی بدن می‌شود و در بلند مدت می‌تواند عوارضی نظیر خشکی آب موجود در سر و سرطان در برخی افراد داشته باشد.

رواج چنین دیدگاه‌های اثبات نشده‌ای علاوه بر ایجاد دغدغه‌ای برای تمامی مردم، نهادهای بین‌المللی تحقیقاتی و دانشگاهی را هم به تکاپو انداخت تا به اثبات آن بپردازند؛ اما با این حال ارائه چنین دیدگاه بدبینانه‌ای به تشعشعات بی‌حاصل ماند و اغلب مراکز تحقیقاتی بین‌المللی چنین نظریه‌ای را رد کردند و از بی‌خطر بودن امواج رادیویی غیریونیزه در محدوده استانداردهای ارتباطی خبر دادند.

البته ناگفته نماند کاسبی برخی سازمان‌ها در داخل کشور از ایجاد شائبه و رعب و وحشت برای مردم است و از این طریق تا جای ممکن ارتباطات را محدود و شرکت‌های مخابراتی را وادار به پرداخت عوارض و جرائم سنگین می‌کنند؛ این سازمان‌ها اغلب به دنبال گزارش‌های علمی و نتایج حاصل از تحقیقات دانشگاهی نیستند و فقط زبان جرثقیل و ابزار تخریب را متوجه می‌شوند.

با این حال پروفسور مجید سمیعی جراح سرشناس ایرانی مغز و اعصاب در دنیا که ریاست بیمارستان خصوصی علوم عصبی هانوفر در آلمان را بر عهده دارد درباره ضرر امواج موبایل روی مغز و اعصاب گفت: امواج موبایل تنها امواجی نیست که اطراف ما وجود دارد. هزاران نوع امواج می‌آیند و از بدن ما رد می‌شوند و ما نمی‌بینیم.

وی عنوان کرد: شاید به همین دلیل اعتماد به ضرررسانی آن نداریم. تاکنون ثابت نشده که امواجی که در اطراف ما هست ضرر زیادی برای بدن دارد یا خیر؛ در واقع اثبات یا رد این موضوع بسیار مشکل است.

او افزود: از این لحاظ نمی‌گویم اثری ندارد، همه امواج که از بدن ما رد می‌شوند، حتی دو انسان که مقابل همدیگر هستند یا به همدیگر بر می‌خورند یا به هم علاقمند می‌شوند یا با همدیگر تعامل فکری دارند یا احساسات نسبت به همدیگر نشان می‌دهند، امواج دارند.

منبع : تسنیم

یک جستجوی سریع روی گوگل در مورد رضایت شغلی، میلیونها مقاله و توصیه در مورد شروع یک کسب و کار، به کار گرفتن خلاقیت، به چالش کشیدن خود، و دنبال کردن عشق و علاقه پیش روی شما قرار می دهد. تم اصلی همه ی این مقالات و نوشته ها این است که شغل خود را ترک و از اول شروع کنید، مسیر تازه و خارج از چارچوبی برای خود انتخاب کنید تا در نهایت شغل بهتر و رضایت بیشتری نصیبتان شود.

تمام این حرف و حدیث ها جذاب هستند و با نیت خیر نوشته شده اند، اما به طور اخص به درد کسانی که شغل خود را دوست ندارند و در عین حال نمی توانند آن را ترک کنند نمی خورند. واقع گرایانه نبودن ترک شغلی با حقوق مکفی برای خیلی ها هزاران دلیل موجه دارد. عائله مندی و قسط تنها دو نمونه از اجبارهایی است که می توانند طیف انتخاب های حرفه ای ما در مرحله ی خاصی از زندگی مان را محدود کنند. کنار گذاشتن یکباره ی شغل، بدون در نظر گرفتن تأثیر این کار بر موارد دیگر، عملی غیر مسئولانه است. در عین حال، دست روی دست گذاشتن و دست به کار نشدن برای بهبود اوضاع نیز ناراحت کننده است، انگیزه ی انسان را از بین می برد و چشم انداز آینده ای بهتر را با ابهام مواجه می کند.

بنابراین وقتی کسی شغل خود را دوست ندارد و در عین حال نمی تواند بلافاصله آن را ترک کند تکلیف چیست؟


۱- نکات مثبت و نکات منفی کار خود را بی طرفانه روی کاغذ بیاورید. به نوع کاری که انجام می دهید، محیط، رفت و آمد، تیم، سیاست ها و نیازها، جلسات و غیره خوب فکر کنید.

۲- برای چند لحظه روی فهرست نکات منفی متمرکز شوید، و تمام چیزهایی که یا خودتان یا یک آشنا می تواند تغییر دهد را علامت بزنید. قیمت بنزینی که برای رفت و آمد نیاز دارید ممکن است از کنترل شما خارج باشد اما کسی که به عنوان ناظر مستقیم عملکرد شما فعالیت می کند می تواند توسط شما تا حدی تحت تأثیر قرار بگیرد. اگر کمی خارج از چارچوب فکر کنید، تعداد اقلامی که می توانید تا حدی رویشان کنترل داشته باشید شما را شگفت زده خواهد کرد.

۳- از میان مواردی که آنها را به عنوان قابل تغییر (لا اقل روی کاغذ) علامت زده اید دو نمونه را انتخاب کنید. برای آنکه شروع خود را آسانتر کرده باشید، یک مورد بزرگ و یک مورد جزئی تر اما آزاردهنده را انتخاب کنید. خلاقیت خود را به کار بگیرید و با استفاده از تکنیک طوفان ذهنی، هر کاری که می توانید انجام دهید را روی کاغذ بیاورید و نهایتاً آن ها را به یک برنامه ی «بهبود شغلی» تبدیل کنید. گاهی اوقات می توان با واگذار کردن وظایف ناخوشایند یا آزار دهنده به دیگران، بار بزرگی را از روی دوش خود برداشت.

۴- سپس روی فهرست نکات مثبت تمرکز کنید. ببینید کدام یک از این فعالیت ها را می توانید به بخش بزرگ تری از زمان خود تسری دهید و یا نقش خود را در آنها پر رنگ تر کنید.

۵- اهداف و آرزوهای خود را در نظر بگیرید. آیا در نقش فعلی تان فرصتی برای نزدیک تر شدن به این اهداف، حتی شده به اندازه ی یک قدم، وجود دارد؟ برخی از این اهداف را همین حالا نیز می توانید در نظر بگیرید و بدون نیاز به اجازه ی دیگران دنبال کنید. تجربه ی حاصل در درازمدت تنها می تواند به سود شما باشد. برای مثال اگر به سخنرانی، رویدادها، نوشتن، توسعه ی استراتژی یا هر چیز دیگری علاقه دارید، شاید بتوانید برای کسب تجربه در آن زمینه در موقعیت شغلی فعلی خود فرصتی پیدا کنید.

۶- در نهایت، در مورد رابطه ای که با رئیس خود دارید خوب فکر کنید. بیشتر نارضایتی های شغلی از ارتباطی نشأت می گیرد که فرد با رئیس مستقیم خود دارد. برخی از افراد از رئیس شانس می آورند و رئیسی متواضع و حمایتگر پیدا می کنند که تشویقشان می کند. متأسفانه تعداد کسانی که چنین شانسی می آورند زیاد نیست. آمار نشان می دهد ۶۰ درصد کارمندان باور دارند رئیس خوبی ندارند. با در نظر گرفتن این موضوع، می توان یک رئیس بد را در یکی از این دو گروه قرار داد: ۱) آنهایی که خودشان خبر ندارند رئیس بدی هستند، و ۲) آنهایی که می دانند رئیس بدی هستند اما اهمیتی نمی دهند.



اگر از زاویه ی درست وارد شویم، گروه اول ممکن است برای بهبود خود تلاشی صورت دهند. اما اگر رئیس شما در دسته ی دوم قرار می گیرد، تلاش برای کار کردن با چنین فردی بی معناست. متأسفانه در این صورت تنها گزینه های شما به مذاکره برای انتقال درون شرکتی و یا بالا بردن مهارت های لازم برای کنار آمدن با این شرایط و تسریع جستجو به دنبال شغل جدید خلاصه می شود.

اما مشکل اینجاست که اکثر ما رئیس خود را در دسته ی دوم قرار می دهیم، فارغ از اینکه در حقیقت خود او دوست دارد رهبر بهتری باشد، اما نمی داند چگونه. ممکن است کمک کردن به رئیستان برای بهتر شدن را خارج از حوزه ی وظایف خود بدانید، اما اگر بخواهید رضایت بیشتری از شغل خود داشته باشید این کار شدنی است. ترفند آن این است که نیت خود را به شکلی عملی کنید که او احساس تهدید شدن نداشته باشد و قضاوتی در موردتان نکند. هیچ کس وقتی احساس کند هدف تهاجم قرار گرفته واکنش خوبی نشان نمی دهد.

می توانید با سؤال پرسیدن درباره ی اهداف سازمان و اهداف رئیستان، این موضوع را پیش بکشید. ببینید انگیزه ی او از برخی تصمیم هایی که می گیرد چیست؟ با چه فشارهایی مواجه است؟ چه کمکی از دست شما بر می آید؟ اکثر آنها به کسی که سعی دارد به کسب و کارشان کمک کند واکنش خوبی نشان می دهند، چون در نهایت خودشان نیز منتفع می شوند.

اگر هنوز درست نمی دانید تلاش برای بهبود موقعیت فعلی تان ارزشش را دارد یا نه، نظر خانواده و دوستانی که بیش از همه برای شما اهمیت قائل می شوند را نیز جویا شوید؛ آنها هم دوست ندارند شما را در این وضعیت ببینند. به هر صورت، ترک شغل برای خیلی ها گزینه ی قابل قبولی نیست. اما فرد می تواند با اقداماتی منطقی در حوزه ی اختیاراتش، شرایط راضی کننده تری برای خود فراهم کند.

منبع:inc

برخی از افراد استعداد عجیبی در صحبت کردن دارند و می توانند با هر کسی در مورد هر چیزی صحبت کنند. این در حالی است که برخی دیگر حتی در صحبت های کوتاه روزمره نیز دچار مشکل می شوند. چیزی که این دو گروه را از یکدیگر متمایز می کند حرفی که برای گفتن دارند نیست. موضوع بر سر مهارت های ارتباطی است که تقویتشان می تواند به شما اجازه دهد هر گفتگویی را با هر کسی ادامه دهید.

آنه گرین، مدیرعامل یک شرکت آموزشی فعال در زمینه ی ارتباطات و رسانه ها که چهره هایی نظیر ریچارد برانسون نیز در میان مشتریانشان به چشم می خورد، در این باره می گوید: «یک مکالمه ی خوب نیازمند بده بستان است؛ درست مثل توپی که در بازی والیبال میان بازیکنان رد و بدل می شود و در هوا معلق می ماند. وقتی کسی سؤالی را متوجه شما می کند، مثل این است که توپ به سمت شما پرتاب شده باشد. همیشه باید پاسخی به سؤال طرف مقابل خود بدهید که بتواند مکالمه را در جریان نگه دارد. یعنی توپ مکالمه را دوباره به سمت طرف مقابل خود هدایت کنید و اجازه ندهید روی زمین بیافتد».

به گفته ی گرین، مثلاً اگر از یک موسیقیدان پرسیده شود «چه نوعی موسیقی می نوازید؟»، پاسخی مثل «چند نوع موسیقی مختلف» بلافاصله مکالمه را به بن بست می کشاند. او می گوید: «پاسخی اثربخش تر به همان سؤال می تواند چیزی شبیه این باشد: من به نواختن انواع مختلفی از موسیقی می پردازم. بیست و چند سالم که بود، در جنوب کشور بخش اعظم وقتم را به نواختن موسیقی کانتری می گذراندم. از آن به بعد نیز این نوع موسیقی را به سبک امروزی ام در شهر نیویورک نیز وارد کرده ام. این پاسخ دستمایه ای در اختیار طرف مقابل قرار می دهد که می تواند روی آن بیشتر کار کند. این، انگیزه ی دو طرف برای ادامه ی مکالمه را تحریک خواهد کرد».

در نظر گرفتن مکالمه به مثابه بازی والیبال، به جریان یافتن مکالمه بین شما و طرف مقابلتان کمک خواهد کرد. اما اگر می خواهید واقعاً خوش صحبت باشید و بتوانید مکالمه های بیشتری را با موفقیت پیش ببرید، باید مهارت های ارتباطی بیشتری در جعبه ابزار خود داشته باشید. ۶ عادت سخنوران حرفه ای و خوش صحبت ترین افراد را در ادامه خواهید خواند. هر بار که وارد مکالمه ی تازه ای می شوید این ۶ عادت را تمرین کنید:

۱- افراد خوش صحبت بیش از آنکه صحبت کنند گوش می دهند


نکته ی جالبی که در مورد اکثر انسان های خوش صحبت وجود دارد این است که حرف زدن مهم ترین مهارت آنها نیست؛ بلکه بیشتر گوش کردن است که آنها را به عنوان یک فرد خوش صحبت در ذهن دیگران جا می اندازد. به گفته ی سلسته هیدلی، مجری یک برنامه ی رادیویی، متأسفانه هنر گوش کردن مهارتی است که توجه زیادی به آن نمی شود؛ اغلب افراد ترجیح می دهند صحبت کنند. او در سخنرانی تد خود در سال ۲۰۱۵ با عنوان «۱۰ توصیه برای داشتن مکالمه ای بهتر» گفت: «هر کدام از ما وقتی صحبت می کنیم، احساس می کنیم اوضاع را تحت کنترل داریم. فکر می کنیم لازم نیست به چیزهایی که علاقه ای به شنیدنشان نداریم گوش دهیم. دوست داریم در مرکز توجه باقی بمانیم و به این طریق هویت خود را برجسته تر کنیم».

علت دیگری که باعث می شود حرف زدن را بیشتر از گوش کردن دوست داشته باشیم این است که هنگام گوش کردن به راحتی ممکن است حواسمان پرت شود. هیدلی می گوید یک فرد معمولی در حالت عادی به طور متوسط ۲۲۵ کلمه در دقیقه حرف می زند. این در حالی است که ما می توانیم تا ۵۰۰ کلمه در دقیقه را بشنویم و پردازش کنیم. او در ادامه می گوید: «به همین دلیل است که ذهن ما شروع می کند به پر کردن جای خالی ۲۷۵ کلمه ی دیگر. توجه کردن به یک نفر دیگر و آنچه که می گوید نیازمند تلاش و صرف انرژی است. اگر نتوانید از پس این کار بر بیایید، نمی توانید مکالمه ی خوبی داشته باشید».

۲- لزوماً تجربیات شخصی خود را وارد مکالمه نمی کنند
سخنوران خوش صحبت، وقتی لزومی ندارد تجربه ی شخصی خود را وارد موضوع نمی کنند. به گفته ی هیدلی، وقتی کسی می گوید یکی از اعضای خانواده اش را از دست داده است، نباید شروع کنید از تجربه ی مشابهی که خودتان داشته اید صحبت کنید.

او در این باره می گوید: «اگر طرف مقابل شما در مورد مشکلاتی صحبت می کند که در محل کار خود با آنها روبروست، در مورد اینکه چقدر از کار خود تنفر دارید برای او صحبت نکنید. این دو هیچ گاه قابل مقایسه نیستند. هر تجربه ای جنبه ی شخصی دارد. به علاوه، صحبت بر سر شخص شما نیست. لازم نیست از این فرصت برای اثبات توانایی های خود یا دشواری هایی که با آنها مواجه شده اید استفاده کنید. مکالمه فرصتی برای اثبات برتری نیست».

۳- اگر چیزی را متوجه نمی شوند از به زبان آوردنش ابایی ندارند
مارک لوی، رئیس یک شرکت فعال در زمینه ی برندینگ می گوید یک سخنور خوب، از اینکه نشان دهد چیزی را نفهمیده ابایی ندارد. او می گوید: «بسیاری از افراد تنها به این دلیل که می خواهند خودشان را دانای کل و بی نقص نشان دهند وجهه ی خود را از بین می برند. اما در جریان قرار دادن طرف مقابل نسبت به نفهمیدن گفته هایش می تواند اشتیاق آنها به ارائه ی توضیحات تکمیلی را بالا ببرد».

لوی توصیه می کند اگر جایی از صحبت های طرف مقابل خود را متوجه نشدید، با چنین جملاتی این موضوع را به اطلاع او برسانید: «می خواهم مطمئن شوم منظورتان را درست فهمیده ام. می توانید چیزی که گفتید را با بیانی متفاوت تکرار کنید؟»

او می گوید: «طرف مقابل شما نه تنها احساس می کند حرف هایش شنیده شده، بلکه از اینکه بخواهد منظورش را به شکل متفاوتی بیان کند خوشحال خواهد شد».

۴- زیاد مطالعه می کنند

نویسنده ای به نام سوزان بیتس توصیه می کند با مطالعه و بالا بردن آگاهی خود در زمینه های مختلف، بر جذابیت خود بیافزایید. او می گوید: «جسارت این را داشته باشید که به مطالبی فرا تر از علایق و سلایق شخصی تان نیز گریزی بزنید؛ مطالبی که می توانند به یک مکالمه حیات تازه ای ببخشند. خود را با طرف مقابلتان هماهنگ کنید و نسبت به دیدگاه های آنان کنجکاو باشید».

لوی اضافه می کند داشتن مطالعه ی کافی به شما اجازه می دهد از حوزه های دیگر نیز چیزی برای گفتن داشته باشید: «وقتی یک فعال حوزه ی کسب و کار می خواهد در یک مکالمه منظور خود را برساند، برای این کار از مفهوم یا روایتی در حوزه ی کسب و کار بهره می گیرد. اما این موضوعات بعد از مدتی کهنه می شوند. همه ی کسانی که در حوزه ی کسب و کار فعالیت دارند این حرف ها را شنیده اند. اینجاست که لازم است در عین حفظ ارتباط و انسجام کلی، به حوزه ای متفاوت گریزی بزنید».

۵- به دنبال نشانه می گردند
یک سخنور حرفه ای با چشم هایش نیز گوش می کند و زبان بدن طرف مقابل و یا تغییراتی که در خلق و خویش رخ می دهد را رصد می کند. این نشانه ها حاوی اطلاعاتی هستند که به شما خواهند گفت علاقمندی فرد مورد نظر به موضوع بحث تا چه حد است. به اعتقاد پارکر الن، استاد مدیریت و توسعه ی سازمانی دانشگاه نورث ایسترن، این به شما کمک می کند در لحظه سمت و سوی مکالمه ی خود را عوض کنید و یا کیفیت آن را بهبود ببخشید.

او می گوید: «این کار کمک می کند درباره ی طرف های گفتگوی خود، اهداف و انگیزه های احتمالی آنها آگاهی بیشتری کسب کنید».

۶- جزئيات را کنار می گذارند
همه ی ما تجربه ی مکالماتی را داشته ایم که شخص متکلم، با تلاش برای به یاد آوردن یک تاریخ یا یک اسم، موضوع اصلی بحث را به حاشیه یا بن بست کشانده است. اطلاعاتی جزئی و نه چندان مهم مثل این، باعث آشفتگی کلامی می شوند. هیدلی اعتقاد دارد سخنوران حرفه ای موضوع خود را با اضافه کردن تاریخ، نام، یا هر اطلاعات جزئی دیگری از این دست پیچیده و سنگین نمی کنند. او می گوید: «شنونده اهمیتی به این جزئیات نمی دهد. آنچه که در مرکز توجه آنها قرار دارد شما هستید. اینکه چه خصوصیاتی دارید و خودشان در کدام یک از این خصوصیات با شما شریک اند. بنابراین جزئیات را فراموش و حذف کنید».

منبع:fastcompany