با گذر زندگی و پیش آمدن مسائل مختلف، بهره وری یکی از آن موضوعاتی است که هیچ گاه قدیمی نخواهد شد. تقریباً می توان گفت برای مدیریت بهتر زمان، حذف عوامل حواس پرت کن، و منظم باقی ماندن بی نهایت راه مختلف وجود دارد.

یکی از علت های گستردگی این بحث این است که هر یک از ما با ویژگی های شخصیتی منحصر به فرد، عادات کاری خاص، و وظایف گوناگون، تفاوت زیادی با دیگران داریم.


جمعی از متخصصین حوزه ی بهره وری، توصیه های خود را برای بالا بردن این ویژگی در افراد با دیگران در میان گذاشته اند. امید می رود این ۱۰ استراتژی بتوانند به شما کمک کنند سال ۹۵ را به پر بازده ترین سال زندگی خود بدل کنید.

۱- بین کارهای خود وقفه ای در نظر بگیرید
حتماً شما هم در سر و کار با سرویس های اشتراک ویدیو مثل یوتیوب با ارائه ی ویدیو های بعدی به صورت خودکار پس از تمام شدن ویدیوی قبلی آشنا هستید. دکتر جاش دیویس، نویسنده و محقق، در مورد تبدیل شدن به نمونه ی انسانی این ویژگی هشدار می دهد. او می گوید: «درست پیش از آنکه کار تازه ای را شروع کنید یکی دو دقیقه به تأمل بپردازید و از خودتان بپرسید آیا انجام این کار برای امروز اولویت دارد یا خیر».

دیویس می گوید «این کار ممکن است وقت تلف کردن به نظر بیاید، اما این وقفه ها خیلی کوتاه هستند. وقت تلف کردن یعنی به کاری بپردازید که آنقدر ها اهمیت ندارد و با این وجود تمام روز را از شما بگیرد».

۲- فکر کردن آگاهانه به مشکلات را متوقف کنید
مشکلات به ظاهر حل نشدنی می توانند به سیاهچاله های زندگی ما تبدیل شوند و تمام انرژی و توان ما را در خود ببلعند. به همین دلیل اسکات ابلین توصیه می کند: «فکر کردن آگاهانه به مشکلات را کنار بگذارید. مطالعات تازه و جالب زیادی منتشر شده اند که ثابت می کنند باید در طول روز زمانی را به تفکر ناخودآگاه اختصاص دهیم. در همین برهه های تفکر ناخودآگاه است که بهترین ایده ها و راه حل ها به ذهن ما می آیند».

۳- زود بیدار شوید و بنویسید

حتی می توان زمان یاد شده در مورد بالا را در برنامه ی روزانه نیز گنجاند. سالی کراوچک، بنیانگذار الوست ۹۰ دقیقه ی آغازین هر روز خود را به همین کار اختصاص می دهد. او می گوید: «مستقیم به آشپزخانه می روم، یک لیوان قهوه درست می کنم، روبروی رایانه می نشینم و شروع می کنم به نوشتن».

او ادامه می دهد: «من معمولاً با ایده های تازه ای از خواب بیدار می شوم و سعی می کنم پیش از آنکه ذهن خودآگاهم به سانسور افکارم بپردازد همه ی آنها را با نوشتن از ذهنم خارج کنم و جایی بنویسم». هدف از این کار پیدا کردن ایده ای انقلابی نیست، بلکه کمک می کند افکارتان را کمی تکان دهید و بعداً به موارد مهم آنها رسیدگی کنید.

کراوچک در مورد این ایده ها می گوید: «برخی از آنها را وقتی بعداً می خوانم چیز زیادی دستگیرم نمی شود. اما بعضی هایشان ایده های خوبی محسوب می شوند و تعداد کمی نیز لا اقل به عقیده ی خودم ایده های فوق العاده ای هستند».

۴- برای خودتان پلی لیست درست کنید
اما نه هر پلی لیستی. قرار نیست فکر نشده ۵۰ آهنگ مورد علاقه تان را در یک فهرست بریزید و دکمه ی اجرای تصادفی را بزنید. مت مک اینیس، بنیانگذار و مدیرعامل اینکلینگ توصیه می کند «پلی لیستی ۳۰ دقیقه ای از آهنگ های بدون کلام و انرژی بخش درست کنید، و تا پایان این فهرست اپلیکیشن هایی مثل ایمیل، توئیتر و اسلک که حواستان را پرت می کنند را ببندید. سپس آگاهانه به کار دیگری بپردازید تا وقتی که بخواهید پلی لیست بعدیتان را گوش کنید».

۵- کمتر وسواس به خرج دهید
آنت گرنت، متخصص ارتباطات می گوید: «کمال گرایی بهره وری را نابود می کند». او اعتقاد دارد خوب بودن (در برابر بی نقص بودن) کافی است؛ از دیدگاه او دیگر ترفند های بهره وری، در مقایسه با دانستن همین یک مورد رنگ می بازند.

۶- شبکه ی ارتباطات خود را هرس کنید
شبکه سازی اجتماعی مزایای زیادی دارد، اما مدیریت شبکه ای لجام گسیخته از افراد متعدد جزو این مزایا نیست. ساوا برهانه از مرکز زنان و کسب و کار دانشگاه بنتلی، راه حل ساده ای برای این موضوع دارد. او می گوید: «من در پایان هر سه ماه، نگاه می کنم ببینم کدام روابط برایم نتیجه، بهره وری، و رضایت به همراه داشته اند. سپس سعی می کنم ارتباطات نتیجه بخش را بیشتر و ارتباطات بی ثمر را حذف کنم».

او اضافه می کند: «هدف از این کار، از بین بردن پل های ارتباطی نیست، بلکه حذف روابط غیر مفید، انرژی بر و بی نتیجه است».

۷- از انجام چند کار با هم پرهیز کنید و به مراقبه بپردازید
همه ی ما سال هاست که شنیده ایم انجام چند کار با هم ایده ی خوبی نیست. اما هاروی دویچندورف، نویسنده و متخصص هوش هیجانی می گوید این نکته باز هم نیاز به تکرار دارد: «در آن واحد تنها روی انجام یک کار تمرکز کنید. انجام چند کار با هم افسانه است. من حس می کنم اگر بخواهم چند کار را با هم انجام دهم، نمی توانم هیچ یک از آنها را درست انجام دهم».

برای آنکه بهتر بتوانید روی انجام یک کار در آن واحد تمرکز کنید، دویچندورف انجام فعالیت هایی نیازمند تمرکز مثل مراقبه را توصیه می کند و می گوید: «من هر روز تمرکز می کنم و به نظرم این کار به باز شدن ذهن کمک می کند و باعث می شود آگاهانه تر و با دقت بیشتری روی کارم متمرکز شوم».

۸- برای خودتان قانون داشته باشید


بسیاری از مواقع به جای آنکه ما زمان خود را مدیریت کنیم، اجازه می دهیم زمان ما را مدیریت کند. الیزابت گریس، مربی مدیریت زمان می گوید برای به دست گرفتن کنترل زمان باید حد و مرز هایی تعیین کرد.

خبر خوب این است که شما می توانید حتی با وجود این حد و مرز ها، هر چقدر که می خواهید آزادی عمل داشته باشید. گریس می گوید: «قوانین شما می توانند چیزی شبیه حد اکثر دو جلسه ی شبکه سازی در هفته یا حداکثر چهار مشتری در روز باشند. به این قوانین پایبند بمانید و هر جا لازم بود آنها را تعدیل کنید. این رویکرد به شما اجازه می دهد اطمینان حاصل کنید روی یک حوزه به قیمت بی توجهی به حوزه ای دیگر بیش از اندازه سرمایه گذاری نمی کنید».

۹- بیشتر آشپزی کنید
آشپزی شاید توصیه ای در جهت افزایش بهره وری به نظر نرسد، اما فیسل هوک آن را مفید می داند. آشپزی بر خلاف کارهای اجرایی کوتاه اما پر دردسر روزانه که ما را تمام روز مشغول نگه می دارند، کاری فرایندی و بر اساس تصمیم گیری محسوب می شود. به عقیده ی هوک، این کار قوه ی تحلیل، خلاقیت و صبر را در افراد تقویت می کند.

۱۰- خوش بگذرانید
شاید خشنودی های آنی آنقدر ها هم بد نباشند. توصیه ی دکتر توماس کومارو در این زمینه این است: «کار های لذتبخش را بلافاصله انجام دهید اما کارهای آزاردهنده یا نه چندان جالب را تا جایی که می شود به تعویق بیاندازید».

او علت این توصیه را اینگونه توضیح می دهد: «کارهای لذتبخش و جذاب خود به خود انگیزه بخش هستند و کمک می کنند باقی کارهایتان را نیز به انجام برسانید».

منبع:fastcompany

تعطیلات سال نو فرصت یک یا دو هفته ای خوبی برای استراحت فراهم می کند که از جهات مختلف می تواند فوق العاده باشد. افراد موفق خوب می دانند که اگر اجازه بدهند این چند روز از دست برود، خیلی از چیزهایی که می توانستند داشته باشند را از دست خواهند داد.

چند قدم ساده ای که می توانید برای دور شدن از خستگی پایان سال گذشته و استفاده ی هوشمندانه و مؤثر از زمان فراهم شده در تعطیلات سال نو انجام دهید در ادامه آمده اند.


تجدید قوا
کار زیاد و زندگی روزمره انرژی زیادی از انسان می گیرند. تعطیلات فرصتی در اختیار شما قرار می دهد که می توانید از آن برای تجدید قوا، آرامش گرفتن و کمی استراحت اضافه بهره بگیرید. این فرصت را از دست ندهید.

برنامه ریزی
بخشی از این کار به پیش از آغاز تعطیلات باز می گردد. بهتر است پیش از تعطیلات نگاهی به یکی دو هفته ی آینده ی خود بیاندازید تا مطمئن شوید همه ی کار های مهم پیش از پایان سال انجام شده اند. به این ترتیب در دوران تعطیلات احساس عذاب وجدان نخواهید داشت. اما در طول خود تعطیلات نیز در مورد آینده و کارهایی که می خواهید در زندگی شخصی و شغلی انجام دهید فکر کنید. متأسفانه درگیری های معمول روزهای کاری چنین فرصتی به ما نمی دهند. بنابراین الان فرصت خوبی برای آرامش و فکر کردن به برنامه ها و استراتژی هایمان برای آینده است.

دور شدن از کار
در دنیایی که از شما انتظار می رود همیشه و در همه حال در دسترس باشید باید نه گفتن را یاد بگیرید. اگر چیزی غیر از کار در زندگی شما وجود ندارد چیزی از زندگی نخواهید فهمید. معنای دور شدن از کار این نیست که مثلاً اگر اتفاق خیلی مهمی افتاد آن را نادیده بگیرید؛ وظایف و الزامات اضطراری شما سر جای خودشان هستند. اما امور جاری کاری را می توان به زمان بازگشت به محل کار موکول کرد. به این ترتیب پس از استراحت و وقفه ی کافی، با انرژی و اشتیاق بیشتری به سراغ شغل خود خواهید رفت.

وقت گذراندن با خانواده و دوستان
رفت و آمد زیاد در دوران تعطیلات می تواند کمی آزاردهنده باشد، اما نباید اجازه دهید در این بازه ی زمانی شما را آزرده کند. در این فرصت سعی کنید با عزیزانی که دوستشان دارید اما وقت کافی برای معاشرت با آنها را نداشته اید وقت بیشتری بگذرانید. این را در نظر داشته باشید که زمانی فرا می رسد که دیگر این امکان را نخواهید داشت. از تجربه ی بزرگ تر های فامیل غافل نشوید.

کنار گذاشتن انتظارات بیش از حد
بسیاری از افراد در دورانی که قرار است تعطیلات باشد فشار زیادی روی خود قرار می دهند. تمام انتظارات بیش از حدی که از دیگران به خود منتقل می کنید را رها کنید. هیچ میهمانی، عیدی، هدیه یا رویداد خانوادگی دیگری آنقدر اهمیت ندارد که بخواهد با هم بودن و آسایش شما را از بین ببرد. در هر یک از اینها چیزی بیابید که می توانید همانگونه که هست از آن لذت ببرید.

دور شدن از لوازم الکترونیکی
این دوران را کمتر با وسایل الکترونیکی خود سپری کنید. از ایمیل، پیام های متنی، تلویزیون و هر چیز غیر ضروری دیگری که شما را به روتین همیشگی تان باز می گرداند فاصله بگیرید.

برنامه ریزی برای خوش گذرانی و فراغت
برای روزهای پیش رو برنامه های جذابی در نظر بگیرید. مثلاً یک پیک نیک دست جمعی به همراه خانواده می تواند فکر خیلی خوبی باشد. مقداری از زمان خود را نیز خالی بگذارید تا یا آن را به کاری پیش بینی نشده اختصاص دهید و یا از هیچ کاری نکردن لذت ببرید.
منبع دیجیاتو

همه ی ما دوست داریم موفق و مستقل باشیم. اما جالب اینجاست که وقتی بچه دار می شویم، تمام این آمال و آرزوها به سرعت به آنها منتقل می شود. چه کاره می شوند؟ آیا موفق خواهند بود؟ آیا از زندگی خود رضایت خواهند داشت؟

دکتر لئونارد ساکس پزشک کودکان، در حوزه ی خود شناخته شده و جنجالی است. او در کتاب تازه ی خود به چند موردی اشاره می کند که لازم است والدین برای داشتن فرزندانی موفق هر روز انجام دهند. در ادامه هفت سؤالی را از نظر خواهید گذراند که باید هر روز از خودتان بپرسید.


۱- آیا فرزندان من می دانند به آنها عشق می ورزم؟
هر چیز دیگری در باب فرزندان از همین جا نشأت می گیرد؛ به همین دلیل است که به موفقیت آنها بیشتر از موفقیت خودتان اهمیت می دهید. اما موضوع به همین سادگی نیست که هر روز به آنها بگویید دوستشان دارید (با اینکه این هم ایده ی خوبی است)، و به طور قطع به معنی تن دادن به تمام خواسته های آنها نیز نخواهد بود.

در عوض، موضوع کاملاً به صداقت و بلوغ بر می گردد. باید صادقانه از خودتان بپرسید وقتی فرزندانتان ۲۰، ۳۰، ۴۰ ساله یا بیشتر شدند، این را به رسمیت می شناسند که شما همواره هر کاری که کرده اید به خاطر این بوده است که بهترین ها را برای آنها می خواسته اید؟

۲- آیا در مقام یک پدر یا مادر رفتار می کنم؟
هر پدر و مادری ممکن است مثل بزرگسال ها با فرزندانش رفتار کند تا آنها نیز به رفتار کردن مثل بزرگتر ها عادت کنند. اما بچه ها بزرگسال نیستند. با این حال بسیاری از والدین به امید احترام به انتخاب های فرزندانشان و تشویق آنها به تصمیم گیری، از تصمیم های خود کنار می کشند و مطیعانه به فرزندانشان اجازه می دهند تصمیماتی بگیرند که در واقع مربوط به آنها نیست؛ بلکه وظیفه ی والدین آنهاست.

ساکس می گوید: «قرار نیست اختیارات خود به عنوان والدین را به فرزندانتان واگذار کنید». او برای مثال به والدینی اشاره می کند که اجازه داده بودند فرزند ۸ ساله شان در مورد مدرسه ای که قرار بود برود تصمیم نهایی را بگیرد و می گوید: «من شاهد موارد بسیاری بوده ام که در آنها فرزند خانواده به وضوح تصمیم اشتباهی گرفته بود و والدین نیز این را می دانستند، اما در مقابل این تصمیم او خود را کاملاً مطیع و بی اختیار می دانستند. در نهایت این فرزند است که ضررش را می بیند».

۳- آیا بر استفاده ی آنها از فناوری نظارت و کنترل کامل دارم؟
هر پدر و مادری دوست دارد فرزندش یاد بگیرد مشکلات را به فرصت تبدیل کند. با این حال، وقتی فرزندان شما به بلوغ لازم نرسیده اند، احتمال اینکه فرصت ها را به دردسر تبدیل کنند بیشتر خواهد بود. در قرن بیست و یکم نیز احتمالاً میدان مینی بزرگ تر و خطرناک تر از فناوری های شخصی برای بچه ها وجود ندارد. بحث فقط به سرک کشیدن تصادفی کودکان به دنیاهای ناشناخته ی اینترنت و دیدن چیزهای به غایت نامناسب ختم نمی شود، بحث بر سر اعتیاد محض آنان به استفاده از دستگاه هایی است که حتی بزرگسالان نیز در استفاده از آنها نمی توانند جلوی خود را بگیرند.

ساکس در این باره می گوید: «حالا بچه هایی ۱۰، ۱۲، ۱۴ یا ۱۶ ساله را می بینید که ساعت ۲ بامداد در رختخواب با تلفن هوشمندشان مشغولند. هیچ بچه ای نباید بدون نظارت والدین در اتاق خود به تنهایی از موبایل استفاده کند. این فقط نظر من نیست. این توصیه ی رسمی آکادمی پزشکان کودکان آمریکاست. جالب اینجاست که بسیاری از والدین این را توصیه ای غیرممکن می دانند. آنها فکر می کنند در بسیاری حوزه ها هیچ اختیاری روی فرزند خود ندارند».

۴- آیا فرزندانم از توجه کامل من برخوردارند؟
همه ی ما مشغله های فراوانی داریم. اینکه در حال حاضر مشغول خواندن این مطلب در بخش «مدیران فردا»ی وبسایت دیجیاتو هستید احتمالاً به آن معناست که آرزوهای بزرگی در سر دارید و می خواهید در دنیای خود تغییراتی ایجاد کنید. با این حال فرزندان شما اغلب مواقع نیاز دارند شما تمام این بلندپروازی ها را کنار بگذارید و خیلی ساده با آنها وقت بگذرانید.

قانون شماره ی یک به اعتقاد ساکس این است که بلا استثنا هر شب شام را در کنار یکدیگر بخورید. او می گوید: «با انتقال این موضوع که بودن در کنار یکدیگر در منزل در آن زمان مشخص اولویت اول همه ی شماست، این پیام را به آنها منتقل می کنید که خانواده از اهمیت زیادی برخوردار است. بسیاری از فرزندان این روزها به دنبال اضافه کردن فعالیت های فوق برنامه ای به زندگی خود هستند که چرایشان را نمی دانند. این می شود که در ۱۵ سالگی دچار فرسودگی می شوند و رابطه ی آنها با خانواده شان دچار اختلال می شود».

ساکس توصیه می کند استفاده از ایرباد یا هدفون در هنگام کنار هم قرار گرفتن اعضای خانواده در اتومبیل ممنوع شود. او می گوید: «زمانی که اعضای خانواده داخل اتومبیل با یکدیگر می گذرانند با ارزش است. این زمان برای این است که هم شما به حرف های فرزندتان گوش دهید و هم آنها به حرف های شما».

۵- آیا به خاطر چیزهایی که واقعاً ارزش تمجید دارند آنها را تشویق می کنم؟


هدف از این کار این است که همیشه حمایت لازم را از آنها به عمل بیاوریم، اما وقتی موقعیتی ایجاب کرد از تشویق آنان دریغ نکنیم.

ساکس می گوید: «اولین کار این است که فروتنی را به آنان آموزش دهیم. چون بسیاری از بچه ها به دلایل مختلف بیش از حد به خودشان غره می شوند، بی آنکه بدانند این فرهنگ اعتماد به نفس کاذب تنها به دلخوری و رنجش ختم می شود».

۶- آیا ارزش پول را در حد اعتدال به آنان نشان می دهم؟
پول مهم است. حتی برنی سندرز هم با این موضوع موافقت می کند. بهره مندی از آن دنیایی از حق انتخاب های مختلف در اختیار ما قرار می دهد و نداشتنش فرصت ها را از ما می گیرد. اما آیا پول از هر چیز دیگری مهم تر است؟ موفق ترین انسان های روی زمین اینطور فکر نمی کنند.

ساکس می گوید: «معنای زندگی را به فرزندان خود بیاموزید. معنای زندگی نمی تواند صرفاً در پیدا کردن یک شغل خوب خلاصه شود. آن را در دستیابی به چیزی خاص هم نمی توان خلاصه کرد. بلکه معنای زندگی این است که به عنوان یک انسان چه کسی هستید. هر کسی باید برای این سؤال پاسخی داشته باشد».

۷- آیا اجازه می دهم بچگی کنند؟
با همه ی چیزهایی که گفته شد باید در نظر داشت که بچه ها فقط بچه هستند و باید فرصت بازی کردن، رشد کردن، و بزرگ شدن به عنوان یک کودک را داشته باشند. آنها در آن سن برای تمرکز مداوم روی رسیدن به موفقیت متمرکز نیستند. آنها مثل بسیاری از بزرگسالان بابت اینکه خوشحال هستند یا نه، استرس نمی گیرند.

از توماس جفرسون نقل می شود که «ما سرباز می شویم، تا فرزندان ما کشاورز شوند، تا فرزندانشان بتوانند هنرمند باشند». شما نباید فرزندان خود را درگیر چالش هایی کنید که خودتان با آنها دست به گریبان هستید. قطعاً نمی خواهید آنها نیز در سنین پایین با چالش های خودشان مواجه شوند. بنابراین از خودتان بپرسید آیا من می توانم در فهمیدن میزان اهمیت موضوعات مختلف پیرو فرزندم باشم؟ آیا حاضر هستم از آنها درس بگیرم؟

منبع:inc